O pasado 30 de xaneiro celebramos no noso centro unha xornada educativa dedicada a conmemorar a morte do líder pacifista Mahatma Gandhi e a impulsar unha cultura
pacifista, tolerante e solidaria.
Para celebrar o Día Escolar da Non Violencia e da Paz os alumnos e alumnas de todo o centro coñeceron e traballaron durante
semanas a figura de Wangari Mathaai,
premio Nobel da Paz no ano 2004. Wangari sementou un pensamento ecoloxista, vinculando
o crecemento da comunidade á conservación da contorna. O alumnado do centro
reflexionou sobre a importancia de coidar a natureza e elaboráronse centenares
de follas con mensaxes pacíficas para encher os corredores da escola.
Os alumnos de cuarto e
sexto, titores e titorizados, foron os encargados de elaborar un manifesto que
reflectira as ideas traballadas durante estas semanas.
Durante o acto do 30
de xaneiro representantes deses dos cursos leron o manifesto ao resto de
compañeiros e familias da escola.
Ao rematar a lectura do manifesto, xuntámonos para cantar e bailar a bonita canción de ‘Apertas que voan’ de Paco Nogueiras, que fala da amizade
sen fronteiras e sen distinción de ningún tipo.
Para rematar a xornada, e seguindo a tradición, compartimos
todos xuntos un CHOCOLATE POLA PAZ.
Ah! E tivemos unha sorpresa! Torriño quixo sementar tamén a Paz e agasallou ao alumnado do
centro con libros, como non podía ser doutro xeito!
Familias, mestres, persoal do centro e
alumnos e alumnas gozamos moitísimo celebrando e traballando pola Paz.
Deixámosvos o manifesto elaborado polo alumnado que recolle as ideas e reflexións de todo o alumnado.
Manifesto pola Paz 2019
Hoxe é 30 de xaneiro, DÍA
ESCOLAR DA NON-VIOLENCIA E DA PAZ , declarado por primeira vez no ano 1964. O
obxectivo desta conmemoración é educar na tolerancia, a solidariedade, o
respecto aos Dereitos Humanos, a non-violencia e a Paz.
Desde o CEIP TORRE CELA
cremos que os centros escolares debemos actuar como instrumentos de Paz.
Cremos que a Paz non so é a ausencia de guerras senón a presenza de liberdade e
igualdade.
Non podemos dicir que vivimos en
paz se non se respectan os dereitos das persoas sen distinción en función da
raza, crenzas, relixión ou nivel económico.
Non podemos dicir que vivimos en
paz se non conseguimos que todos e todas as persoas teñan acceso á cultura e á
educación.
Non podemos dicir que vivimos en
paz se non coidamos a nosa contorna, contaminando e maltratando o medio
ambiente.
Recordamos polo tanto, neste
importante día, aos nosos compañeiros, ás familias, aos mestres e a todos os
membros da comunidade educativa que a responsabilidade de impulsar unha cultura
de paz e respecto está nas nosas mans.
Cada un dos que estamos hoxe aquí
podemos, seguindo o modelo de Wangari Maathai, plantar as sementes da Paz e
facelas medrar con accións concretas. Tratando aos demais como queremos que nos
traten a nós; facendo felices a aqueles que nos rodean e intentando ser cada
día mellores persoas.
Sementamos a Paz, loitando de
xeito pacífico contra a discriminación e contra calquera tipo de violencia.
Está tamén nas nosas mans, facer
un uso responsable dos recursos naturais e reducir a contaminación para frear a
destrución do noso planeta.
Wangari ensinounos que o respecto
polo medio ambiente e a paz van da man.
Traballaremos para mellorar e
convenceremos ás persoas que nos rodean para que traballen como nós. Deste modo
as nosas sementes espertarán creando un mundo máis xusto e equilibrado.
Invitámosvos hoxe a todos e
todas, neste DÍA ESCOLAR DA NON-VIOLENCIA E DA PAZ , a cultivar e promover os
valores de paz e solidariedade, a rexeitar calquera tipo de violencia ou
discriminación, a coidar o planeta e a biodiversidade que o habita.
Xuntos lograrémolo e xuntos
gritaremos o ‘slogan’ preferido de Wangari:
Harambee, todos a unha!
Imos explicarnos axiña: se hai que pasar medo despois non queda outra que encher o bandullo, sempre dixemos en Cela que as penas con pan, son menos penas.
Estamos escribindo do mércores 31 de outubro, alá apareceron a primeiras horas, colexialas coa cara chea de pingas de sangue, diaños con tridente, zombis e máis zombis,...
Con tanto medo, a fame facía estragos. En canto poidemos engulimos castañas e máis castañas, xunto con bocatas de chouriso, lambetadas que saíron dun trato e auga para refrescar; algúns botaron en falta a colaloca porque a beberaxe tomámola en frascos pequenos e doce coma o zume, claro, así non apaghou a sede.
